بیا

          این تکه ابر را

                             ببریم بالای آن درخت

                                             که سالها قبل

در بحبوحه عشق اساطیریمان

                         در پشت کوچه باغهای سهراب

    کاشته بودیم

                   هوا شناسی

                               دیشب اعلام کرد

در تمام نواحی دشتهای خاطره هایمان

                                      باران نخواهد بارید

دل را واپس آن

                      واژه دوست دارمی ست

که بر قامت آن درخت

                                 جا گذاشته بودیم

کاش می دانستی دلم در حسرت دوباره دیدنت در سینه می

سوزد،کاش می دانستی شمع آرزوهای مرا باد جدایی تو

خاموش کرد.کاش می دانستی جای تو برای همیشه کنار

تنهایی من خالی ست.کاش می دانستی این دل پس از تو

دیگر ارزش نگه داشتن ندارد.کاش قصه تنهایی مرا از

چشمان بی فروغم می خواندی،حالا چگونه به نبودن

همیشگی ات عادت کنم؟؟!!

زندگي رسم خوشايندي است

زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ

پرشي دارد اندازه عشق

زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود

زندگي جزبه دستي است كه مي چيند

زندگي نوبر انجير سياه در دهان گس تابستان است

زندگي بعد درخت است به چشم حشره

زندگي تجربه شب پره در تاريكي است

زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد

زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد

زندگي ديدن يك باغچه از شيشه مسدود هواپيماست

خبر رفتن موشك به فضا

لمس تنهايي ماه

فكر بوييدن گل در كره اي ديگر

زندگي شستن يك بشقاب است

زندگي يافتن سكه ده شاهي در جوي خيابان است

زندگي مجذور آينه است

زندگي گل به توان ابديت

زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما

زندگي هندسه ساده و يكسان نفس هاست

                                                                                              ســــــهراب

در آن نفس که بمیرم،در آرزوی تو باشم

                       بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سر از خاک برارم

                       به گفت وگوی توخیزم به جست وجوی توباشم

به مجمعی که درآیند شاهدان دوعالم

                       نظربه سوی تو دارم غلام روی تو باشم

حدیث روضه نگویم،گل بهشت نبویم

                      جمال حور نجویم،دوان به سوی تو باشم

به خوابگاه عدم گرهزار سال بخسبم

                     به خواب عافیت آن گه به بوی موی توباشم

می بهشت ننوشم زجام ساقی رضوان

                    مرا به باده چه حاجت که مست بوی تو باشم

هزار بادیه سهل است با وجود تو رفتن

                  اگر خلاف کنم سعدیا به سوی توباشم